'Adel kijkt neer op Mabel en Laurentien'

(Novum) - De Nederlandse adel heeft een afkeer van de burgerlijke prinsessen en de hofhouding binnen het Koninklijk Huis. Dat zeggen de auteurs Dorine Hermans en Daniela Hooghiemstra van het boek 'Vertel dit toch aan niemand' over het leven aan het Nederlandse hof in De Telegraaf. De oude Nederlandse adel spreekt volgens de schrijfsters afkeurend over de komst van burgerlijke vrouwen als Laurentien en Mabel aan de top van de koninklijke familie.

Het steekt de adel dat de kleinkinderen van de koningin in de adelstand worden verheven, zelfs als de ouders geen lid zijn van het Koninklijk Huis, zoals in het geval van Friso en Mabel. De schrijfsters ontdekten dat de afkeer bij de adel diep zit. "Aan de oppervlakte houdt men zich in", zegt Hermans. "Maar als je doorvraagt, krijg je emotionele antwoorden als: zo'n Mabel en Laurentien die zich prinses noemen. Ik kijk gewoon op ze neer."

Ook zou een van de adellijke nazaten van de oude hofhouding blij zijn dat ze Laurentien en Mabel nooit een hand heeft hoeven geven. "Ik krijg dat 'prinses' maar moeilijk over mijn lippen."

Het boek komt zaterdag uit. Alle uitspraken in het boek zijn opgeschreven onder voorwaarde van anonimiteit. Het uit de school klappen wordt volgens de schrijfsters in adellijke kring niet als chic beschouwd.

Commentaar (1)

De Nederlandse adel heeft een afkeer van de burgerlijke prinsessen en de hofhouding binnen het Koninklijk Huis. Dat zeggen Dorine Hermans en Daniela Hooghiemstra, auteurs van het boek ‘Vertel dit toch aan niemand’ over het leven aan het Nederlandse hof zaterdag in De Telegraaf. De oude Nederlandse adel spreekt volgens de schrijfsters afkeurend over de komst van burgerlijke vrouwen als Laurentien en Mabel aan de top van de koninklijke familie. (Nieuws.nl)

We kunnen natuurlijk ook de adel afschaffen…

Jan Marijnissen
www.janmarijnissen.nl


Commentaar (2)

De adel uit de handen van de Nederlandse overheid halen (privatiseren) is een veel beter idee. De discriminatie van kinderen die de adellijke titel van hun moeder niet kunnen erven, maar wel de naam, kan daarmee ook worden vermeden. Alle adellijke titels worden gewoon een particuliere aangelegenheid. In de adelsboekjes kan men prima nalezen of de titel legitiem is. De Hoge Raad van Adel wordt daarmee ook overbodig en kan worden opgeheven. De gehele registratie in de Gemeentelijke Basisadministraitie kan ook worden ontdaan van de adellijke titulatuur. De problemen met de RDW (rijbewijzen) zijn ook niet meer aan de orde. Adelsprocessen behoren tot het verleden. Klachten over de Hoge Raad van Adel (die vaak gegrond worden verklaard door de Nationale Ombudsman) zijn niet meer nodig.

De hele operatie vraagt een mini-ingreep: afschaffing van de Wet op de adeldom.

Peter de Bruin, Rotterdam

Koningin Beatrix hekelt boek

Van onze verslaggever
gepubliceerd op 22 november 2007 02:46 , bijgewerkt op 02:46
DEN HAAG - Koningin vindt dat auteurs Hermans en Hooghiemstra zeer selectief gebruik hebben gemaakt van documenten.

Koningin Beatrix vindt dat Dorine Hermans en Daniela Hooghiemstra in hun boek Voor de troon wordt men niet ongestraft geboren een ongenuanceerd beeld geven van haar voorvaderen, de koningen Willem I, II en III. Dit heeft de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) woensdag bevestigd.

‘De auteurs hebben zeer selectief gebruik gemaakt van vooral die documenten uit het Koninklijk Huisarchief die een minder positief beeld van de hoofdpersonen kunnen oproepen’, aldus de RVD. In onder meer een artikel op de Forum-pagina van de Volkskrant stelden Hermans en Hooghiemstra dat Willem I ‘een verlicht despoot’ was, dat Willem II een ‘seksueel dubbelleven’ leidde en Willem III ‘schold op ministers die hem de macht niet gunden’.

Hermans en Hooghiemstra zijn verrast door de kritiek. ‘Het is waar dat wij op zoek zijn gegaan naar de opmerkelijke archiefstukken. Wij zochten de dingen waarvan je rechtop gaat zitten’, zegt Hooghiemstra. ‘Maar wij geven ook veel context en hebben historici als Jan Bank, Niek van Sas en Hans Bornewasser laten meelezen. Voor zover zij opmerkingen hadden, hebben wij die verwerkt.’

De Europese adel discussieert over zijn maatschappelijke rol

Wat kan de adel nog voor de maatschappij betekenen? Over die vraag discussieerden 300 mensen zaterdag. ,,Als wij walgen van de politiek, zal de politiek worden overheerst door de walgelijken''.

Een naam kan een last zijn. Dat is het eerste dat opvalt aan de deelnemerslijst van het zeventiende Congres van de Europese Adel. Een Schimmelpenninck Van der Oye, Zu Lowenstein-Wertheim-Freudenberg, Dei Marchesi Di San Filippo e Sorso, Bloys van Treslong, Versélewel de Witt Hamer, De Magaz Carello de Albornos, of een Van der Borch tot Verwolde, kan moeilijk glazenwasser worden.

Afgelopen weekeinde waren zij en ongeveer driehonderd collega's bijeen in de Haagse Sociëteit De Witte om te discussiëren over de vraag wat de adel anno 2005 kan betekenen voor de maatschappij. Het congres, dat donderdag begon met een ontvangst door burgemeester Deetman van Den Haag, werd zaterdag afgesloten met een bal.

In de jaren zestig en zeventig was het stil rond de club van historisch gepriviligieerden, maar nu familie en traditie weer tellen en geschiedenis in de mode is, bezint ook de oude `ménagerie du roi' zich op haar mogelijkheden. Of liever gezegd: op haar verantwoordelijkheden. Want al is de staatsrechtelijke rol van de adel overal in Europa lang geleden afgeschaft, veel adellijken blijken deze nog steeds te voelen. ,,Een kwestie van opvoeding'', is dat volgens jonkheer Frans van Nispen tot Pannerden, lid van de Hoge Raad van Adel, het administratiekantoor van de adel in Nederland.

Misschien zijn het de achternamen die lezen als gedichten, die de leden van de adel het gevoel geven dat zij iets bijzonders moeten doen. Dat dit niet altijd lukt, was reden om te bespreken hoe aan dat verantwoordelijkheidsgevoel vorm gegeven kan worden. De Nederlandse Adelsvereniging organiseerde het congres onder paraplu van de Europese Commissie van de Adel, opgericht in 1957 met als doel de adel in het naoorlogse democratische Europa een rol te laten spelen. Die rol bleef tot dusver beperkt tot de bouw van een eigen netwerk in onder meer Nederland, Italië, Duitsland, Portugal, Rusland, Spanje en Zweden.

In Nederland zijn nog ongeveer 10.000 personen van adel, van wie een duizendtal zich actief met de adellijke identiteit bezighoudt. Het is niet moeilijk om de Nederlandse adel bij elkaar te krijgen, want de leden kennen elkaar bijna allemaal. In de negentiende eeuw trouwde adel vrijwel uitsluitend met adel, waardoor iedereen (verre) familie is van iedereen. De Nederlandse adel is sinds zijn ontstaan een eigen soort `stam' gaan vormen, met een eigen cultuur en een eigen `dialect'.

Alhoewel de eigen cultuur is verwaterd en veel adel zoals dat heet, is `verburgerlijkt' en niet meer onderling trouwt, is het `ons-soort-mensen-gevoel' nog steeds aanwezig. De adel heeft bovendien nog altijd bovengemiddeld veel leden op hoge posten. Zo leidde jonkheer Carel Jan Reigersman, ex-voorzitter van Hollandse Beton Groep, zaterdag een discussie over de rol van de adel in het bedrijfsleven. En de commissaris van de koningin in Limburg, B.J. baron Van Voorst tot Voorst, was gespreksleider in een discussie over de rol van de adel binnen de overheid.

Geen van de deelnemers aan deze discussie vond dat de adel zich te veel als groep moet manifesteren. ,,In de moderne tijd moet je je adeldom niet benadrukken'', zei D. baron Von Maltzahn ,,Je moet gewoon je best doen.'' De opdracht van adellijken is om hun titel te ,,rechtvaardigen'', vond de Franse generaal C. Clarke de Dromatin.

Gewone mensen hebben rechten, de adel heeft vooral plichten, vond hij. Dat rechtvaardigen van de titel doe je niet door je afzijdig te houden, daar was iedereen het over eens. Het fatsoen waarmee de adel zich onderscheidt, heeft haar te afwachtend gemaakt, zei de Belgische graaf Henri de Beauffort. De adel moet leren om vuile handen te maken, vond hij. ,,Als wij walgen van de politiek, zal de politiek worden overheerst door de walgelijken''.

Jonkheer J. P. de Savornin Lohman, chef kabinet & protocol bij het ministerie van Buitenlandse Zaken, sneed het heikele thema aan van de `nieuwe rijken', de mediasterren zoals voetballer David Beckham, die de adel in status voorbij streven. Op die nieuwkomers is maar eén antwoord, vond hij: ,,Trouw blijven aan onszelf en aan onze achtergrond''. Maar de vraag waarmee de adel zich dan precies van anderen onderscheidt, bleek moeilijk te beantwoorden. Er werd gesproken over een adellijke `ethische standaard' maar hoe gemeenschappelijk die standaard is en waarin die verschilt van de gangbare christelijke moraal, werd niet duidelijk.

Het Koninklijk Huis, het instituut waar de adel haar titels aan te danken heeft, hecht aan die normen en waarden van de adel in ieder geval niet meer zoveel betekenis. De Oranjes trouwen liever met gewone burgers. Niet de deelnemers aan het congres en hun families, maar volkszanger René Froger en zijn vrouw, Natasja, horen nu tot de vaste entourage van de toekomstige koning van Nederland. Geen enkel probleem, vond Van Nispen van Pannerden de `ontrouw' van de Oranjes. Het maakt volgens hem juist duidelijk dat ze ,,midden in de samenleving'' staan.

De adel heeft vooral plichten
Door Daniela Hooghiemstra
NRC 12-09-2005