Schijn van partijdigheid bij benoeming rijksarchivaris

De Nationale ombudsman, Alex Brenninkmeijer, constateert in een vandaag uitgebracht rapport dat er sprake is geweest van schijn van partijdigheid bij de benoeming van de rijksarchivaris in 2007 door het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Het ministerie heeft die indruk gewekt door het diplomavereiste in de vacaturetekst af te zwakken en door het moment waarop het ministerie de regelgeving op dit punt heeft aangepast.

De benoemingsprocedure voor een nieuwe rijksarchivaris heeft vorig jaar in de archiefwereld tot opschudding geleid. In mei 2007 heeft het Ministerie van OCW een vacature opengesteld voor de functie 'algemeen rijksarchivaris tevens directeur Nationaal Archief'. In strijd met de Archiefwet bleek een archiefdiploma in de vacaturetekst geen vereiste. Op dezelfde dag dat het ministerie de benoeming van een kandidaat bekend maakte, werd ook een wijziging gepubliceerd van het Statuut van het Nationaal Archief gepubliceerd in de Staatscourant. Deze wijziging maakte het mogelijk om iemand zonder diploma te benoemen als directeur, en niet tot rijksarchivaris. En zo gebeurde het ook. Zodra deze kandidaat het vereiste diploma behaald zou hebben, zou hij ook benoemd kunnen worden tot rijksarchivaris. De gang van zaken leidde tot een klacht bij de Nationale ombudsman.

Princess Christina uses tax loophole

Labour and Socialist Party MPs have criticised a member of the Dutch royal family for avoiding taxes by putting her money in an offshore tax haven, reports the Volkskrant.

Princess Christina, who is the sister of queen Beatrix but renounced her rights to the throne when she became a Catholic, is said to have inherited tens of millions of euros from her parents, queen mother Juliana and prince Bernhard.

The princess lives in London, but by putting money in a trust on the Channel Island of Guernsey avoids having to pay British taxes. The trust is managed from Paleis Noordeinde, the queen’s work palace in The Hague.

Although the Guernsey trust is not illegal in itself, MPs say Christina should act as a role model. ‘She should not be looking for financial loopholes to avoid paying the full amount of tax,’ the paper quotes Labour MP Diederik Samsom as saying.

Socialist MP Ronald van Raak has asked prime minister Jan Peter Balkenende to reveal if other royal family cash is also being put through tax havens.

© DutchNews.nl

Ursula den Tex - Erfgenamen

Echte mannen waren het, hoewel in hun stand de term ‘heren’ gebruikelijker was. Machtige mannen. Ze behoorden tot de kleine kring van families die generaties lang vooraanstaande posities bezetten in het Amsterdamse stadsbestuur, de magistratuur, de handel, en in de landelijke politiek. Ze woonden in de grootste grachtenhuizen en ’s zomers ging het naar de weelderige buitens in het Gooi.

Alle Coo’s waren overtuigd liberaal. Ze studeerden vanzelfsprekend rechten. De laatste drie Coo’s waren bovendien jonkheer. Dat was te danken aan de prestaties van Koo den Tex (1824-1882), die het tot burgemeester van Amsterdam bracht en in de adelstand werd verheven. Ursula den Tex noemt haar familie ‘Amsterdamse geldaristocratie’.

Natuurlijk, vrouwen waren er ook in deze familie. Maar ze speelden geen rol in het openbare leven. Ze baarden nazaten, bestierden het personeel en brachten kapitaal en goede connecties in. Dat ging eigenlijk vanzelf. De 19de-eeuwse Amsterdamse elite kwam bijeen op diners, danspartijen, huwelijksfeesten en in Felix Meritis, het genootschap van de gegoede burgerij. Zo vonden jonge mensen vanzelf de ‘juiste’ partner.

In de loop van de negentiende eeuw groeide het fortuin van de familie Den Tex. Om alle Co’s te onderscheiden duidt de schrijfster ze aan met hun beroep. Koo ‘de burgemeester’ was de zoon van ‘de professor’, de Amsterdamse hoogleraar Den Tex (1795-1854), een sobere intellectueel. Van diens zeven kinderen was Koo de lastigste. Hij was de eerste die flink fortuin maakte, allereerst door te trouwen met een rijke vrouw. Het burgemeesterschap verhinderde hem niet om in het Duitse Ruhrgebied, waar zijn vrouw een kasteel had geërfd, met succes te investeren in de staal- en kalksteenindustrie.

Coo den Tex (1854-1907), de grootvader van de schrijfster, kreeg met recht de naam ‘de bestuurder’. Dankzij het familiekapitaal kon hij zich helemaal wijden aan talloze bestuursfuncties en commissariaten. Een netwerker die veel invloed uitoefende.

Diens zoon Co (1889- 1964) kreeg geen bijnaam van de schrijfster – hij is haar vader. Hij had ‘de militair’ kunnen heten, want hij was dol op wapens, cavalerie en marcherende regimenten. Hij trouwde met Anna baronesse Bentinck, werd burgemeester van Bloemendaal en kreeg drie dochters. Geen zoon, tot zijn spijt, zodat de rij van Co’s abrupt werd beëindigd.

De jongste, Ursula , werd geboren in 1933. Zij brak met veel familietradities. In de jaren zestig ging zij werken voor de PvdA; daarna werd ze journaliste bij Vrij Nederland. Na haar pensionering begon zij zich meer en meer te interesseren voor haar familiegeschiedenis. Ze schreef het levensverhaal van haar moeder, Anna baronesse Bentinck 1902-1989 (2003), en nu het verhaal van de vier generaties invloedrijke Den Tex-mannen. Zo werd zij, de schrijfster, de eerste vrouwelijke nazaat die ‘handelingsbekwaam’ was en in de openbaarheid trad, de hoedster van de familiegeschiedenis: ‘Vrouwen zijn niet alleen degenen die het leven doorgeven, zij zijn er in het algemeen ook beter in om het te handhaven, met weinig drama en volhardend.’ Volharding is zeker een eigenschap van déze Den Tex. Vele maanden moet zij hebben doorgebracht in het Amsterdamse Stadsarchief en de Universiteitsbibliotheek. Zij vond persoonlijke brieven, zakenbrieven, dagboeken, kinderbriefjes, officiële stukken, en vele meters dagboek van haar vader. Zo reconstrueerde zij de geschiedenis van haar familie, die sterk verweven is met de ‘grote’ geschiedenis, die van industrialisatie en (de)kolonisatie, twee wereldoorlogen en een economische crisis. Het opkomende socialisme zou goeddeels een einde maken aan bestuurlijke almacht van mannen als de Den Tex’en.

Over die grote geschiedenis en die van deze familie komen we in dit uitstekend gedocumenteerde en prettig geschreven boek veel te weten. Toch zijn de eerste hoofdstukken rommelig en verwarrend. Het ‘verhaal’ dat in de ondertitel wordt beloofd, komt niet van de grond. Dat komt misschien doordat de schrijfster veel bladzijden kwijt is aan het uitleggen wie nu wie is, en over welke bronnen ze beschikt. Daardoor lijken de eerste hoofdstukken van dit chronologisch geordende verhaal eerder op het commentaar bij bronnen. Soms wordt de inhoud van een hele doos even samengevat, ook als deze documenten ‘miniem feitelijke notities over gebeurtenissen van alledag’ bevatten. Alsof wij per se overal getuige van moeten zijn en de schrijfster ons vooral niet wil uitleveren aan haar verbeelding.

Die ordenende schrijfster zit haar verhaal aanvankelijk hinderlijk in de weg. Als lezer weet je te weinig van de ‘ik’ die je aan het werk ziet, om nieuwsgierig met haar mee te zoeken. Je weet nog niet wat de familieband voor haar betekent. Pas aan eind van het boek valt alles op zijn plaats. Naarmate we de twintigste eeuw naderen, wordt deze geschiedenis meeslepender. De personages krijgen gezichten, hebbelijkheden, een karakter. De mannen en vrouwen die de schrijfster als klein meisje aanstaarden vanaf hun schilderijen, komen tot leven.

De laatste delen zijn schitterend. Den Tex vertelt daarin over haar eigen vader. Het is een schrijnend portret, van een man die nooit werd die hij had willen zijn: een huzaar, een dapper militair, een koelbloedig leider – een ideale man volgens Kipling, zijn lievelingsschrijver. Zo dapper was hij niet. Hij was een conservatieve liberaal, die alles wat ‘rood’ was levensbedreigend achtte, maar zelf in de jaren dertig dweepte met het fascisme. Die burgemeester van Amsterdam had willen worden, maar in Bloemendaal bleef hangen, waar hij een Burgerwacht opzette. Tijdens de oorlog was hij lid van de Ordedienst – reden waarom hij twee jaar in een kamp in Sint- Michielsgestel werd vastgezet. Een lastige vader, op wie de dochter niettemin ‘verliefd’ was.

Het is jammer dat dit boek niet andersom geschreven is: beginnend bij dit portret, het spoor terugvolgend. Wel maakt het benieuwd naar het vervolg: hoe de adellijke burgemeestersdochter, opgegroeid tussen pistolen, stallen en schilderijen, zich staande hield tussen de losgeslagen meisjes en jongens van Vrij Nederland.

Bron: De Volkskrant

Heerlijkheden in Nederland

Welke namen van heerlijkheden worden nog gevoerd sinds 1848?

C.E.G. ten Houte de Lange,
m.m.v. V.A.M. van der Burg

ISBN 9789087040802
geïllustreerd (deels in kleur)

In vroeger tijden werd het land niet alleen bestuurd door plaatselijke, regionale en landelijke overheden, maar werd een deel van de bestuurlijke, wetgevende en rechterlijke macht uitgeoefend door particulieren. De gebieden waarvoor dit gold, worden heerlijkheden genoemd. De wortels van dit systeem zijn gelegen in het middeleeuwse leenstelsel. De vorst gaf een deel van zijn bestuurlijke en juridische bevoegdheid in leen aan een leenman, die in ruil daarvoor bepaalde diensten moest verrichten. Langzamerhand kregen deze lenen het karakter van eigendom. De Grondwet van 1848 maakte een einde aan het verschijnsel dat bevoegdheden van lokale overheden in particuliere handen waren. Dit boek beschrijft de ontwikkeling van de heerlijke rechten door de eeuwen heen. De toegevoegde lijst van heerlijkheden beoogt enig inzicht te geven in de ligging van de heerlijkheden en de eigenaren.

Bestellen mogelijk via bol.com

Long-awaited study by S.A.C. Dudok van Heel published of Amsterdam patriciate

In October the first two volumes of Sebastian Dudok van Heel's long-awaited book on the Amsterdam patriciate became available. This study is illustrated with over a thousand Dutch portraits, many of which are newly identified. The book covers the genealogical and biographical details of all descendants of Claes Heijn Claesznszn (ca. 1400-1800). Claes Heijn Claesznszn is one of Amsterdam's first known burgomasters and ancestor of virtually all major Amsterdam patrician families.

Book announcement
Van Amsterdamse burgers tot Europese aristocraten: de Heijnen maagschap 1400-1800, hun geschiedenis en hun portretten

S.A.C. Dudok van Heel
Monograph and genealogical study
2 vols., 1134 pp., 1200 illustrations
The Hague (Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Geslacht- en Wapenkunde; Royal Netherlands Society for Genealogy and Heraldry) 2008
ISBN 978-90-805689-5-2
International distribution via www.erasmusbooks.nl or erasmus@erasmusbooks.nl

The book is more than a reference work to trace ancestors or Amsterdam patricians. The huge illustrated dataset is prefaced by six chapters that deal with specific topics of Amsterdam history that Van Heel derived from the dataset. Among the subjects treated are the rise of the ruling Heijnen and Boelen clan before the alteration of 1578; and the position of the Catholic descendants of the clan who after 1578 could no longer fill public office. This group, which appears to be tremendously rich, had not yet been the subject of a thorough study.

Historian Van Heel shows that genealogy is the key discipline for complex historical research into elites and the provenance of art works. Only exhaustive genealogical research can reveal the connections and interdependencies between the Protestant and Catholic branches of a clan and illuminate family ties in a society that was not yet dominated by patrilineal relations. A complete overview of all the descendants of a given individual facilitates the analysis of social rise and fall. A striking result of this study is that it shows most of the offspring to have remained quite wealthy. The clan members were spread over the Netherlands and the rest of northwest Europe, often due to marriage into the nobility. This pattern is expressed in the title of the book: From Amsterdam burghers to European aristocrats.

Outward marks of the process of aristocratization are status symbols such as portraits, coats of arms, houses and country estates. Dudok van Heel focusses in this book on portraits, which form the vast majority of the circa 1200 illustrations. As a consequence, the book provides a representative sample of Dutch portraiture after 1500. Many of the sitters were newly identified by the author. A large number of the illustrated portraits are privately owned and have not been published before.

The influence of Claes Heijn Claesznszn's descendants of on Dutch culture was undeniably significant. Their portraits, usually by famous painters, can be seen in museums all over the world. Their canal houses still dominate the Amsterdam townscape, while their country estates help determine the current historico-cultural scenery of the Netherlands. They figure prominently in public archives, while many of their possessions are still in the family.

this new study by Bas Dudok van Heel will be of keen interest to any student of Amsterdam history, Dutch elite studies and Dutch portraiture.

Erminegate: police called to examine corruption allegations in House of Lords

The Metropolitan police will today be urged to investigate whether two Labour peers broke the law after allegedly indicating to undercover reporters that they had used their influence to help to amend legislation in exchange for payments.

As the government admitted that the peers were facing "very grim" allegations, the Liberal Democrat home affairs spokesman, Chris Huhne, said he would write to the police today to ask them to investigate whether bribery offences had been committed.

"If these allegations are confirmed, they are not merely a breach of the Lords' rules, but are surely also against the law on corrupt practices," Huhne said.

He intervened after the Sunday Times reported that Lord Taylor of Blackburn and Lord Truscott had admitted influencing legislation on behalf of clients. Their alleged comments were made to undercover reporters who claimed two other peers - Lords Moonie and Snape - were also allegedly willing to use their influence. All four peers deny wrongdoing.

The newspaper approached the four peers to ask them to help a fictitious Hong Kong businessman who was worried that the business rate and supplements bill would impose extra taxes on his business. The businessman was supposedly setting up 30 retail outlets across Britain. The newspaper reported that:

• Lord Taylor of Blackburn, a former BAE consultant, allegedly admitted that he had once helped to change the law on behalf of a client. The peer allegedly offered to conduct a "behind the scenes" campaign on behalf of the fictitious businessman to persuade ministers and officials. A £120,000 retainer was discussed. Taylor allegedly said: "I will work within the rules, but the rules are meant to be bent sometimes."

• Lord Truscott, a former energy minister, allegedly said he had helped an energy client worried about the energy bill. Truscott, who discussed a £72,000 fee, said he had to be a "bit careful" and could not table any amendments himself. He told the undercover reporters: "I can work with you over it ... identifying people and following it ... meeting people, talking to people to facilitate the amendment and making sure the thing is granted."

• Lord Moonie, a former defence minister, allegedly offered, in return for an annual fee of £30,000, to contact John Healey, the local government minister and to identify people who could amend the legislation;

• Lord Snape, a former government whip, allegedly offered to help for a fee of up to £24,000 a year. "Depending on who is on the Commons committee, if I had a chat I could see if I could get them to table an amendment in committee," he said.

Baroness Royall, the leader of the Lords, said she would look into the matter and she expected the cross-party Committee on Lords' Interests to conduct an investigation. She told BBC1's Andrew Marr Show: "These people were entrapped. If it is true, it is a very grim picture, but we do have to look into the details carefully. I am concerned that everybody's side of the story should be heard."

The House of Lords code of conduct states that peers "must never accept any financial inducement as an incentive or reward for exercising parliamentary influence". Sir Christopher Kelly, the chairman of the Westminster sleaze watchdog the Committee on Standards in Public Life, said: "The allegations made are serious."

Lord Taylor said he had been approached by two people claiming to work for a lobbying firm who offered to take him on as an adviser at a fee of between £5,000 to £10,000 a month. "It was their suggestion, not my suggestion," he said. "I never said I would accept it."

Lord Moonie said he had an "informal conversation" about advising the lobbyists, but had not signed any contract. He told the Press Association: "Nobody in their right mind would offer direct help in making an amendment. But there is no reason why you shouldn't offer people advice in how you go about it."

Yesterday's report revived memories of the cash-for-questions saga which prompted allegations that John Major's government was tainted by sleaze. But Labour will point out that there are major differences: the four peers were entrapped by the Sunday Times and no money changed hands with the fictitious lobbyists.

If found guilty, the peers could be censured on the floor of the Lords and be stripped of the Labour whip. An act of parliament would have to be passed to strip them of their peerages.

The accused
• Lord Taylor of Blackburn, 79, was created a peer in 1978 by the then Labour prime minister, Jim Callaghan. A former BAE consultant, Taylor is close to Jack Straw, the justice secretary who has been MP for Blackburn since 1979. Taylor apologised last year for asking a question in the Lords without declaring its relevance to a client.

• Lord Truscott, 49, was created a peer in 2004 after serving as a Labour MEP from 1994-99. An expert on Russia, who has written a biography of Vladimir Putin, Truscott served as an energy minister from 2006-07.

• Lord Moonie, 61, was created a peer in 2005 reportedly after giving up his Commons seat so his friend Gordon Brown could keep his in a boundary change. An affable and popular figure at Westminster, Moonie was a clinical pharmacologist before becoming MP for Kirkcaldy in 1987. He served as defence minister from 2000-03.

• Lord Snape, 66, was appointed a peer in 2004 after standing down as Labour MP for West Bromwich East in 2001 after 27 years in the House. A former British railways signalman, Snape served as a government whip under Harold Wilson and Callaghan.

Source: The Guardian


No criminal charges for peers in sleaze row

Labour peers who allegedly agreed to accept fees in return for attempting to amend the law will not be subjected to a criminal investigation, Scotland Yard said today.

The Metropolitan Police was asked to investigate allegations of corruption against Lord Taylor of Blackburn and Lord Truscott of St James's after The Sunday Times recorded and filmed them discussing payments with undercover reporters.

Assistant Commissioner John Yates, who led the cash-for-honours investigation, met Baroness Royall of Blaisdon to discuss the issues and how his officers would go about their work.

The Met stressed that it was not investigating the peers but reviewing the allegations and the material to determine whether they merited a full criminal inquiry. Detectives also consulted with the Crown Prosecution Service which provided legal advice on the potential for a successful prosecution.

The Times understands that both police and prosecutors felt the case was hampered by the likelihood that the journalists could be accused of entrapment. Police were also advised that any statements made by the peers in the House of Lords could not be used against them in court because of parliamentary privilege.

A police spokesman said: "In summary, the application of the criminal law to members of the House of Lords in the circumstances that have arisen here is far from clear. In addition, there are very clear difficulties in gathering and adducing evidence in these circumstances in the context of Parliamentary Privilege.

"These factors, when set alongside the preliminary examination, lead us to the decision that the Metropolitan Police will not undertake a criminal inquiry into any of the allegations raised. Should any further evidence or information come to light then clearly we will be under a duty to review this decision."

According to The Sunday Times, whose reporters posed as lobbyists for a foreign company setting up a chain of shops in Britain, four peers — Lord Taylor; Lord Truscott, a former Energy Minister; Lord Moonie, a former Defence Minister; and Lord Snape, a former government whip — indicated that they were ready to help for money. All four deny that they have broken any rules.

The Met said it had looked at the issues concerning Lord Taylor and Lord Truscott in relation to the offences of bribery and misconduct in a public office.

Chris Huhne, the Liberal Democrat Home Affairs Spokesman who referred the matter to the police, said: “I can understand the difficulties facing the police given the unreformed and unclear state of the law on bribery, which is subject to recent reform proposals from the Law Commission. However, this is a disappointing decision because it is simply false to say that internal procedures will be able to deal with these cases given that there is not even a mechanism for expelling miscreants."

Ken Clarke, the Shadow Business Secretary, said that if the allegations were proven they amounted to offences of corruption.

The case is the latest in a series involving politicians which have been examined by police but not resulted in any charges.

Peter Hain, the former Cabinet minister, was investigated over the late declaration of donations to his Labour deputy leadership campaign. It was announced in December that there was insufficient evidence to prosecute him but he was later criticised by the Commons Standards and Privileges Committee for "serious and substantial" failures.

In March last year the Met announced that it would not conduct an investigation into Derek Conway, the Conservative MP who used his parliamentary allowances to pay members of his family. Scotland Yard said at the time that "the lack of systems to account for MPs expenses would severely undermine the viability of any criminal investigation leading to a prosecution".

Two other police inquiries into political life are still ongoing. Scotland Yard is still investigating the case against Damian Green, the Conservative frontbencher arrested during an investigation into Home Office leaks. The CPS is reviewing police files in the case of David Abrahams, the property developer who routed £650,000 of donations to the Labour Party through friends and associates.

Source: Times online

Valkyrie

Valkyrie is a 2008 historical thriller film set in Nazi Germany during World War II that depicts the July 20, 1944 plot by German army officers to assassinate Adolf Hitler. The United Artists film was directed by Bryan Singer and written by Christopher McQuarrie. The film marked a re-teaming of Singer and frequent collaborator McQuarrie, who had also made World War II home movies together as children. When Singer sought a smaller project after completing Superman Returns in 2006, he learned of McQuarrie's script, which the screenwriter had begun after visiting Berlin and learning of the plot in 2002.

Tom Cruise appears as Colonel Claus von Stauffenberg, one of the key plotters. Bill Nighy, Eddie Izzard, Terence Stamp and Tom Wilkinson also feature. Cruise's casting caused controversy among German politicians and members of von Stauffenberg's family because of the actor's practice of Scientology, which is considered a totalitarian organization in the country. German newspapers and filmmakers supported the film to spread global awareness of von Stauffenberg's plot. The filmmakers initially had difficulty setting up filming locations in Germany due to the controversy, but they were later given leeway to film in locations pertaining to the film's story, such as Berlin's historic Bendlerblock.

Adel Heute

Das Jahr 1918 markiert für die Monarchie in Deutschland einen Wendepunkt. Der Kaiser dankte ab, und auch für den deutschen Adel brach eine neue Ära an. Die Macht im Staat musste der Adel abgeben, seinen Besitz konnte er zunächst jedoch weitgehend behalten. Mit dem Zweiten Weltkrieg verlor der Adel endgültig seinen politischen Einfluss und zum Teil auch den Besitz.

Ostadel am stärksten betroffen
Besonders schwer traf es dabei den früher mächtigen Ostadel. Er wurde enteignet und von den Landgütern vertrieben. Nicht wenige Adelige verloren ihr Leben. Viele flohen zu Verwandten in den Westen. Heute gehen die meisten Ostadeligen bürgerlichen Berufen nach. Adelige im Süden und Westen dagegen, die ihren Grundbesitz behalten hatten, sichern ihren Lebensunterhalt durch Land- und Forstwirtschaft und Weinbau. Das gesellschaftliche Leben vieler Blaublüter findet nach wie vor in engen abgegrenzten Zirkeln, Adelsvereinigungen und Adelsorganisationen statt. Denn das Standesbewusstsein, das Wissen um Geschichte und Herkunft der Familie wird nach wie vor sorgfältig gepflegt.

König & Co. in den Klatschspalten
Ist denn eine Hochzeit nicht immer ein Grund zur Freude? Wer ist nicht gerne dabei, wenn bei Königs mal wieder eine prächtige Hochzeit inszeniert wird? Und königliche Nachkommen im heiratsfähigen Alter gab und gibt es in den letzten Jahren in Hülle und Fülle.

Besonders attraktiv für die Regenbogenpresse sind dabei die Hochzeiten, bei denen sich eben nicht gleich mit gleich vermählt. Wie fad wär's doch gewesen, wenn Kronprinz Haakon von Norwegen eine Dame aus dem europäischen Hochadel zur Frau genommen hätte. Stattdessen ehelichte er das Partygirl Mette-Marit, eine alleinerziehende Mutter mit zweifelhafter Vergangenheit. Seine Schwester Märtha Louise füllte schon vor ihrer Verlobung mit einem Autor von zweifelhaftem Ruf die Klatschspalten.

Máxima in Holland
In den Niederlanden sorgte die Trauung von Willem-Alexander und der Argentinierin Máxima für Schlagzeilen. Ihr Vater war während der Militärdiktatur Staatssekretär und Landwirtschaftsminister und in dieser Funktion mitverantwortlich für Menschenrechtsverletzungen und Morde. Ein starker Tobak für die liberalen Niederländer, der nur durch den entwaffnenden Charme der Braut wettgemacht werden konnte.

Immer wieder Monaco
Immer wieder gern gelesen werden die Geschichten aus dem Steuerparadies Monaco. Die kapriziösen Geschwister sorgten jahrelang - zum Leidwesen des im April 2005 verstorbenen Fürsten Rainier - immer wieder für neue Schlagzeilen. Viele Reporter sahen schon Claudia Schiffer, das blonde Topmodel aus Deutschland, an der Seite von Thronfolger Albert als neue Fürstin auf dem Thron. Alberts Schwestern Caroline und Stephanie haben ihrem Vater durch unstandesgemäße Verbindungen, Scheidungen und andere Kapriolen Kummer gemacht. Die Liste der Adligen, die gut für Auflage und Einschaltquoten sind, lässt sich beliebig verlängern. Der Stoff geht niemals aus. Die Protagonisten der Klatschreporter scheinen ständig nachzuwachsen.

Unauffällig: der deutsche Adel
Der deutsche Adel tritt eher leise auf. Das liegt auch an der Staatsform der Bundesrepublik. Hier gibt es keine Thronreden, und die Gesetze werden in Deutschland vom Bundespräsidenten ausgefertigt. Der Adel ist damit frei von staatlichen Repräsentationsaufgaben. Die deutschen Häuser rücken meist dann in die Schlagzeilen, wenn sie im großen Stil Tafelsilber und Gemälde verscherbeln.

Berliner Renaissance
Paparazzis auf Adeligenjagd haben nur in der Hauptstadt viel zu tun. In Berlin bildete sich nach der Wiedervereinigung ein adeliger Jet-Set aus. Die Zeiten, in denen Harald Juhnke und Günter Pfitzmann den Ton in der Berliner Gesellschaft angaben, sind vorbei. Maja Prinzessin von Hohenzollern, Alexander von Bismarck, Erbprinz Karl Friedrich von Hohenzollern sind Namen der neuen Berliner Society. Die feine Berliner Gesellschaft schmückt sich mit blaublütigen Freunden. Die feinsten Fäden der Berliner Gesellschaft spinnt eine Adelige: Isa Gräfin von Hardenberg. Seit Anfang der neunziger Jahre stellt die Eventmanagerin in ihrer Agentur "Hardenberg Concept" die erfolgreichsten Gästelisten zusammen. Noblesse oblige eben.

Source: www.planet-wissen.de

Vernieuwde website Vereniging Buitenlandse Adel in Nederland

De Vereniging Buitenlandse Adel in Nederland heeft haar website vernieuwd.

De veel bekeken internetsite over de adel buitenlandseadel.nl is geheel vernieuwd. De site is de officiële website van Vereniging Buitenlandse Adel in Nederland.

De vernieuwde site biedt veel nuttige informatie over de buitenlandse adel in Nederland en biedt bezoekers de mogelijkheid om lid te worden van het European Nobility Network. Het European Nobility Network kent meer dan 400 leden en is daarmee een van de grootste netwerken voor adellijke professionals in Europa. Het European Nobility Network is het officiële netwerk van de Vereniging Buitenlandse Adel in Nederland.

Links:
buitenlandseadel.nl
European Nobility Network

Standesgemäß

Das Erste | Dienstag, 30.12.2008 | 23:45 Uhr
Standesgemäß BR/SWR (Stern.) | Länge: 85 Minuten

„Standesgemäß“ portraitiert drei adelige Singlefrauen zwischen traditionellem Anspruch und Alltag, zwischen Schloss und Plattenbau, zerrissen von den Erwartungen der Eltern, die sie nicht mehr erfüllen können, und den tief verinnerlichten eigenen Ansprüchen. Wenn sie weiter zum Adel gehören wollen, müssen sie einen adeligen Mann heiraten oder alleine bleiben, denn innerhalb des Adels gilt das „Mannesstammprinzip“.

Gräfin Alexandra von Bredow lebte ein wildes Leben mit rauschenden Bällen. Heute bewohnt sie eine Einzimmer-Wohnung und lebt davon, Perlenketten herzustellen. Im Alter von 48 Jahren findet sie nach Depressionen und Rückschlägen endlich die große Liebe.

Baronesse Alexandra von Beaulieu Marconnay, Oboistin und Lehrerin, hat nach dem Tod des Vaters eine enge Beziehung zu ihrer Mutter. Beim Umzug in eine neue Stadt nützen ihr ihre adeligen Verbindungen, um dort Fuß zu fassen. Doch es fällt ihr schwer, aus dem Schatten der Mutter und der mächtigen Ahnenreihe zu treten.

Verena von Zerboni di Sposetti hat mit Mädcheninternat und Jurastudium eine elitäre Erziehung genossen. Mit der Entscheidung, ihren Beruf als Rechtsanwältin aufzugeben und etwas völlig anderes zu machen, katapultiert sie sich aus der adeligen Gesellschaft heraus und muss sich ganz neu orientieren.

Ein Film über drei Außenseiterinnen und den skurrilen Mikrokosmos des deutschen Adels.

Mit Verena von Zerboni di Sposetti, Alexandra Freiin von Beaulieu-Marconnay, Alexandra Gräfin von Bredow, Alexandra Brandner, Dr. Horst von Zerboni di Sposetti, Constanze von Eyb, Marco d' Avola, Andrea Freifrau von Beaulieu-Marconnay, Prof. Dr. jur. Dr. jur. habil. Gerrick von Hoyningen-Huene, Dr. Iris Baronin von Hoyningen-Huene, Ruth Gräfin von Bredow, Otto Dietrich Graf von und zu Egloffstein, Peter Birk.

Film von Julia von Heinz

Kersttoespraak van Hare Majesteit de Koningin, 25 december 2008

In de kerstnacht schijnt het licht van de geboorte van Jezus. In oude vertellingen wordt die gebeurtenis verbonden met de plaats van dit kind in de geschiedenis van opeenvolgende generaties. Ieder mens heeft natuurlijk een moeder en een vader, en ook grootouders en verre voorvaderen. Ons bestaan wordt sterk bepaald door de plek waar we worden geboren en de tijd waarin wij leven. Wij staan niet los van wie er voor ons waren en na ons komen: de band tussen de generaties vormt het decor van onze tijd op aarde.

Vergroten
In één tijdperk leven mensen van verschillende leeftijden samen: van zeer oud tot heel jong. In ons land bepalen ouderen meer en meer het beeld. De maatschappelijke gevolgen daarvan worden steeds vaker als zorgelijk ervaren.

Terwijl ouderen hoogbejaard worden, komen tegenwoordig minder kinderen ter wereld. Daardoor worden de verhoudingen tussen de generaties onder druk gezet. De maatschappelijke solidariteit waar ons hele sociale bestel op berust, legt een zware last op jonge schouders. Maar in deze tijd willen veel jongeren zelf bepalen waarvoor zij verantwoordelijkheid aanvaarden. Voor hen geldt de opgelegde zorg voor ouderen niet meer als vanzelfsprekend. Toch zal elke nieuwe generatie zich bewust moeten worden van verplichtingen tegenover mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen.

Dynamiek in onze samenleving verwachten wij vooral van de jonge generatie. Opvoeding en onderwijs zijn dan ook gericht op weerbaarheid en eigen initiatief. "De jeugd heeft de toekomst." Maar de jongeren van nu zijn de ouderen van straks. Met alle problemen die de nieuwe verhoudingen meebrengen, blijft verantwoordelijkheid voor elkaar het maatschappelijk fundament.

Ouderdom wordt vaak alleen als probleem gezien. Daarbij denkt men aan gebreken en hulpbehoevendheid, oplopende kosten en hoge eisen aan de gezondheidszorg. Maar de maatschappij kan zich niet veroorloven ouderen af te schrijven; vergrijzing heeft ook een verrijkende kant. De vrije tijd kan positief worden benut. Er komt ruimte om na te denken, nieuwe wegen in te slaan, activiteiten te ontplooien en zich in te zetten voor anderen. Levenservaring en wijsheid kunnen worden verzilverd als ouderen die mogelijkheden ook zelf aangrijpen.

Helaas zijn er ook omstandigheden waarin ouderdom daadwerkelijk problemen oproept. Het menselijk bestaan is vergankelijk en ouder worden onontkoombaar. Iedereen kan in eigen omgeving zien dat zorgen toenemen en dat op de eenzame wegen van ziekte en onmacht er meer behoefte komt aan hulp en waakzame aandacht.

In vroeger tijden, toen families groter waren en sterk op elkaar aangewezen, was er tussen de generaties een vanzelfsprekende betrokkenheid. Tegenwoordig staat het kleinere gezin meer op zichzelf. De mogelijkheden om in alle omstandigheden de nodige hulp te bieden ontbreken dikwijls.

In het algemeen zijn de verhoudingen tussen jong en oud kwetsbaarder geworden. Met elkaar rekening houden kan soms een proces zijn van harde lessen tussen gezinsleden. Opvoeden is sturen en grenzen stellen, met liefde en zorg. Confrontaties en emoties kunnen fors aankomen. Maar moeilijkheden komen nu eenmaal op ieders levensweg: bij huwelijk en opvoeding, volwassen worden, zich staande houden in de maatschappij. Daar ontkomt niemand aan.

De spanning tussen ouders en kinderen kan omslaan in verwijdering als er geen begrip meer is. Waar het gesprek stokt raken de verhoudingen verstoord. Om zulke tegenstellingen tussen generaties te overwinnen wordt wijsheid gevraagd en de wil anderen te begrijpen. Juist vanuit levenservaring kunnen mensen groeien in mildheid en het vermogen vooroordelen eerlijk te toetsen.

Met de jaren groeit ook de ervaring van verdriet, teleurstelling en tegenslag, van pijn die mensen elkaar aandoen, onverschilligheid of onmacht om omstandigheden en relaties beter te maken. Beproevingen horen bij het leven en vormen een mens; hoe zwaar ook, wij moeten leren ze te verwerken. Je ziet de dingen anders met ogen die gehuild hebben.

Ook in het samenleven binnen gezin en familie zijn verzoening en vrede met elkaar en in onszelf belangrijk. Elk woord, elk gebaar van vergiffenis draagt bij aan vrede. Het is nooit te laat om een hand te reiken, weerstand te overwinnen, wantrouwen te doorbreken, onenigheid bij te leggen. Het is nooit te laat om lief te hebben. In liefde houd je mensen vast.

Kerstmis is het feest van Gods liefde in de geboorte van zijn zoon. Ieder kind dat ter wereld komt, mag warmte en geborgenheid verwachten. Het scheppen van vertrouwen en een gevoel van veiligheid ligt op de weg van ouders. In de verhouding tussen de generaties blijft het nodig waarden en tradities voor te leven. Door te leren omgaan met goed en kwaad wordt het geweten gevormd en komen jongeren sterker in het leven te staan.

In verbondenheid draagt elke generatie geloof over in wat het leven zin geeft en houvast biedt. Generaties gaan, generaties komen; maar in Gods liefde blijven wij allen opgenomen.

Ik wens U een gezegend Kerstfeest toe.

Eerste verkiezingen op het eigenzinnige eiland Sark

LONDEN (AP) - De bevolking van Sark, een eigenzinnig feodaal eilandje in het Kanaal voor de Franse kust, heeft woensdag haar stem uitgebracht tijdens de eerste democratische parlementsverkiezingen in de geschiedenis van het eiland.

De ”Chief Pleas”, zeg maar het parlement, bestaat sinds 1579 en telt 52 zetels. Veertig daarvan werden door erfrecht bepaald -vanwege het eigendomsrecht op de veertig landsdelen van Sark- en slechts 12 zetels zijn sinds 1922 door verkiezingen toegewezen.

Sark en de andere Kanaaleilanden behoren sinds de tijd van Willem de Veroveraar tot de Britse kroon. De feodale structuur van het eiland bestaat al meer dan 400 jaar. Koningin Elizabeth I stelde een eilander aan als leenheer, als dank voor het herkoloniseren van het eiland nadat de pest daar had toegeslagen.

Het eiland is autonoom, maar Groot-Brittannië zorgt voor de verdediging en buitenlandse betrekkingen. Koningin Elizabeth II is het staatshoofd, maar het dagelijks bestuur valt onder de ’seigneur’. Die betaalt de koningin daarvoor jaarlijks een twintigste van de tegemoetkoming voor ridders, tegenwoordig ongeveer 1,82 euro. Hij heeft het alleenrecht op het bezit van duiven en is de enige op het eiland die honden -om precies te zijn: ongesteriliseerde teven- mag houden. De houders van de veertig erfrechtzetels zijn verplicht musketten te bezitten om het eiland te verdedigen.

Politieke veranderingen op het eiland kwamen in een stroomversnelling met de komst van de rijke Barclaybroers - sir David en sir Frederick. Zij lieten in 1993 op het eilandje Brecqhou, 80 meter ten westen van Sark, een kasteel bouwen. Zij kregen het voor elkaar de wet van het eerstgeboorterecht te veranderen, zodat een landdeel voortaan ook aan een vrouwelijke erfgenaam of een jonger kind doorgegeven kon worden. Momenteel hebben zij zes van de veertig landsdelen in handen.

Na een referendum in 2006 is besloten dat de zetels in de Chief Pleas voortaan door verkiezingen verdeeld zouden worden. Het aanvankelijke aantal van 52 is teruggebracht tot 28.

Gisteren kozen de 474 kiesgerechtigde inwoners van Sark uit 56 kandidaten de 28 nieuwe leden van de Chief Pleas. De Barclays deden zelf niet mee, noch als kandidaat noch als kiezer, maar wakkerden de verkiezingsstrijd aan door in de plaatselijke krant een kandidaat uit te maken voor een „feodale taliban” en andere kandidaten af te doen als „een gevaar voor de toekomst van Sark.”

De haatgevoelens zijn wederzijds. „Het grootste probleem is het conflict tussen Sark en de gebroeders Barclay”, liet een kandidate weten. „Als je niet doet wat zij willen, krijg je dat net zo hard terug.”

De nieuwe Chief Pleas komt in januari voor het eerst bijeen. De leden zullen dan strootjes trekken om te bepalen wie over twee jaar herkozen moeten worden en wie de volledige termijn van vier jaar uit mogen zitten.

Major Discoveries Around the Blue Diamond of the French Crown

La découverte récente d’une réplique historique en plomb du mythique diamant bleu, dans les collections du Muséum national d’Histoire naturelle, a permis la réédition exacte en réalité virtuelle puis en zircone (matériau imitant le diamant) de ce joyau royal, volé à la France en 1792. Les résultats de ces travaux, menés par François Farges1, chercheur au Département Histoire de la Terre du Muséum, sont publiés dans le volume 165 de la Revue de Gemmologie.

Redécouverte d’une réplique historique
L’étude d’un modèle en plomb d’un grand diamant, découvert récemment dans des fonds anciens de la collection de minéralogie du Muséum, a permis de montrer qu’il s’agissait du mythique « diamant bleu de la Couronne », pesant 69 carats et d’un bleu foncé exceptionnel. Connu seulement grâce à deux gravures imprécises, ce joyau reste à ce jour le plus grand et le plus beau diamant bleu jamais découvert.
Grâce aux dernières techniques du laser et du numérique, le diamant a pu être recréé numériquement. « Le diamant bleu redevient ainsi le chef d’oeuvre de l’art lapidaire baroque français, grâce à sa symétrie d’ordre 7, qui fut d’une très grande complexité à tailler. Chef d’oeuvre presque oublié depuis son vol en 1792, le diamant montre une « rose » centrale qui brille tel un soleil. Est-ce un symbole désiré par le Roi-Soleil lui-même ? » se questionne François Farges, à l’origine de cette découverte. À cette occasion, le grand insigne de l’ordre de la Toison d’Or de Louis XV a également pu être reconstruit sur ordinateur, montrant le grand diamant bleu en son centre. Ce chef d’oeuvre absolu de la joaillerie baroque fut crée en 1749 mais disparu définitivement lors du vol des Joyaux de la Couronne en septembre 1792.

Le « diamant bleu de la Couronne » est-il le diamant « Hope » volé et retaillé secrètement?
Parallèlement à l’étude numérique du diamant, François Farges et son équipe internationale ont mené une véritable « enquête policière » pour comprendre l’histoire de ce diamant disparu en 1792. Ainsi ils ont découvert, dans les archives du Muséum national d’Histoire naturelle, qu’un certain Charles Achard, donateur du plomb et joaillier à Paris, a laissé l’indication que le diamant français aurait été possédé par son client « Mr Hoppe de Londres ». Il devient alors possible d’envisager qu’Henry Philip Hope a acquis le diamant bleu français après son vol en 1792. M. Hope aurait ainsi été impliqué dans la retaille du diamant bleu sous sa forme actuelle, le diamant « Hope »: un sacrilège à commettre pour empêcher la France de recouvrir légalement le joyau volé!

La comparaison numérique du plomb du « diamant bleu de la Couronne » avec celui du diamant « Hope » (gracieusement communiqué par la Smithsonian Institution de Washington où il est actuellement exposé) démontre comment le diamant français a vraisemblablement été retaillé entre 1792 et 1812. Suite à cette retaille « catastrophique », le grand diamant bleu français a perdu sa magnifique taille ancienne, dite en « rose de Paris » et pas moins de 23,5 carats! Une réédition exacte du « diamant bleu de la Couronne » a été réalisée par Scott Sucher, lapidaire et spécialiste mondial des répliques des grands diamants historiques. Cette réplique sera exposée au public dès 2010 dans la salle du Trésor de la Galerie de Minéralogie et de Géologie du Muséum national d’Histoire naturelle de Paris. D’ici là, le plomb et sa réplique vont rejoindre le diamant « Hope » à Washington pour une rétrospective spéciale sur ce diamant.

En plus du grand saphir de Louis XIV qui n’a pas été volé en 1792, le Muséum national d’Histoire naturelle de Paris possède désormais les répliques du « diamant bleu de Tavernier » et du « diamant bleu de la Couronne », taillées dans des monocristaux de zircone bleue.