Dr. Ralf G. Jahn - Das Schicksal von Schillers Schädel

» It is a capital mistake to theorize before one has data. Insensibly one begins to twist facts to suit theories, instead of theories to suit facts.« (Arthur Conan Doyle: The Adventures of Sherlock Holmes). »Es ist ein schwerer Fehler, Theorien aufzustellen, bevor man Tatsachen hat. Dann fängt man unmerklich an, die Tatsachen zu verdrehen, bis sie zu den Theorien passen, statt die Theorien den Tatsachen anzupassen.« (Arthur Conan Doyle: Die Abenteuer des Sherlock Holmes).

Seit Mai 2008 ist bekannt, daß die Friedrich v. Schiller zugeschriebenen Gebeine in der Weimarer Fürstengruft nicht dem Dichter gehörten. "Der Friedrich-Schiller-Code", das interdis-ziplinäre Wissenschaftsprojekt des Mitteldeutschen Rundfunks (MDR) in Zusammenarbeit mit der Klassik Stiftung Weimar, hatte dies zweifelsfrei bewiesen. 150 Jahre lang galt Schil-lers Schädel als echt, auch wenn sich der Wissenschaftlerstreit darüber immer wieder entzün-dete. Das hat Fragen aufgeworfen, die zuvor niemand stellte. Wieso könnte der Fürstengruft-Schädel ein Zwilling Schillers sein, wenn doch anthropologisch Doppelgänger extrem selten sind? Was geschah mit Schillers Schädel? Wo blieb Schillers Skelett? Läßt sich ein Schädel-raub beweisen? Wie groß ist der Kreis der Verdächtigen, die zu einer solchen Tat die Kennt-nisse und Möglichkeiten gehabt hätten? Wohin führen die Spuren? Was sagen die Quellen, und wo weisen sie eventuell Leerstellen auf? Dr. Ralf G. Jahn, Historischer Fachberater des MDR und der Klassik Stiftung Weimar bei den Fernsehdokumentationen ,,Der Friedrich-Schiller-Code" und ,,Schillers Schädel-Schicksal", außerdem Co-Moderator beim ,,Goethezeitportal", beantwortet diese Fragen und andere.

Link

Source: grin.com

Historisch nieuws: de valse hertog van Abrantes - Kat in de zak

Rocheraux, Jean-Andoche Junot, duc d'Arrantès,
Musée national des châteaux de Malmaison et de Bois-Préau

PARIJS 9 februari 1979— De schoonvader van prinses Caroline van Monaco, Michel Junot, moet ten overstaan van de rechtbank van Parijs bevestigen dat er geen bewijs bestaat voor de adeldom die hij opeist. Bovendien moet hij schriftelijk beloven dat hij in het vervolg niet meer zal beweren dat er blauw bloed door zijn aderen vloeit.

De president van de rechtbank deed het voorstel dat de strijdvraag tussen de onbetwistbaar ,,echte" hertog van Abrantes en „de heer" Michel Junot uit de wereld wordt geholpen door de ondertekening van een officieel stuk. In dit stuk zou de vader van prinses Carolines echtgenoot Philippe Junot vastleggen, dat hij er geen bewijs voor heeft dat hij, zoals hij hardnekkig staande houdt, afstamt van de Napoleontische generaal Junot, Duc d'Abrantes. De beide partijen moeten voor 7 maart hun standpunt bepalen. De zaak was aanhangig gemaakt door Hertog Maurice Abrantes, die er bezwaar tegen heeft dat Michel Junot zich telg uit zijn geslacht noemt.

Toelichting
De titel van hertog van Abrantes was een Spaanse adellijke titel, op 23 maart 1642 toegekend door koning Philips IV van Spanje aan de Portugese edelman Alfonso de Lencastre, markies van Porto Seguro. Een tweede toekenning in de vorm van een erkenning (die niets met de voorgaande van doen heeft) vond plaats op 9 december 1753 door koning Jozef I van Portugal aan Ana Maria Catarina Henriqueta de Lorena, 3e markiezin van Abranntes en 9e gravin van Penaguião. Als gevolg van de weigering van de Portugese continentale blokkade zond Napoleon generaal Jean Andoche Junot  met een leger om het land binnen te vallen. Junot stak de grens richting Lissabon over bij Abrantes, waar het leger een tijdelijke  rustplaats inrichtte. Napoleon kende aan Junot hiervoor in 1808 de titel Duc d'Abrantès toe als een overwinningstitel. De titel is in Portugal nooit erkend. De titel is sinds 1982 uitgestorven.

Bronnen:

Nobreza de Portugal e do Brasil, Vol. II, pp. 203-208, Lisbon, Zairol, 1989.

Chartrand, René. Vimeiro 1808. London: Osprey Publishing, 2001. ISBN 1-84176-309-8

Reformatorisch Dagblad, 9 februari 1979

Haythornthwaite, Philip. Napoleon's Commanders (1) c1792-1809. London: Osprey Publishing, 2001. ISBN 1-84176-055-2